Jinja, Oeganda

De eerste dag op het project

2 juni 2014 - Jinja, Oeganda

Vandaag dan eindelijk de start van het project waar we voor kwamen. Geen idee wat we moesten verwachten, maar hadden al wel foto's van het verblijf gezien. We kwamen binnen om 9 uur en de kinderen zaten allemaal bij de trap en wauw, wat een schatjes! Van 3 maanden oud tot 8 jaar. Er zitten ook kindjes bij met een verstandelijke beperking. Normaal proberen ze de kindjes voor hun 6e levensjaar te resettlen bij of hun ouders of een pleeggezin. Maar de beperkte kindjes worden niet geaccepteerd in de maatschappij en dus ter vondeling gelegd. Zeer waarschijnlijk zullen zij daar ook niet meer weg gaan. Ook een van die kinderen is 8 jaar oud. Er zit een klein schooltje waar de kinderen 3 ochtenden een half uurtje leskrijgen, dan is de concentratie ook wel op. Ze leren dan engelse woordjes, cijfers, kleuren en doen er van allerlei activiteiten bij. Ze hebben 4 groepen kinderen, waarvan nog de baby's tot 1 jaar, waar ook weer een uitzondering van anderhalf bij zit, de peuters en de kleuters. Toen we er binnenkwamen stond er al een kindje te wachten bij de poort, die er niet helemaal fris uitzag. Op het eerste gezicht schrok ik er een beetje van, maar wat bleek, dit kindje zat er net 3 maanden en is HIV positief. Er zitten er trouwens twee met HIV. Je loopt dus gelijk tegen de keiharde realiteit aan. Het erge was nog dat de ouders dit kindje geen medicijnen gaven, waardoor de hersenen aangetast waren. Het kindje kon ook niet lopen toen het daar kwam en was behoorlijk ziek. Gelukkig gaat het nu een stuk beter en kan ze lopen zoals het hoort. Maar het blijft nog maar de vraag in hoeverre de hersenen van dit kindje weer kunnen herstellen en of dat uberhaupt kan. Praten doet ze niet en spelen met andere kindjes kan ze volgens mij niet. Wel sneu. Ik vind het erg dat de ouders niet de verantwoordelijkheid opzich nemen om het kind de medicijnen te geven die het nodig heeft. Het kind hoeft in mijn ogen nooit de dupe te zijn van een fout van de ouders. Maar zo werkt het hier helaas niet. In het binnenland komt het vaak genoeg voor dat ouders hun kinderen verkopen aan mensen voor geld en Joost mag weten wat er allemaal met die kinderen uitgespookt wordt. Ik denk dat we daar zelf wel een invulling aan kunnen geven... De ouders denken alleen maar geld en kinderen hebben ze toch genoeg, dus waarom niet?
Vandaag ging ik helpen bij de baby's. De jongste van 3 maanden ligt op dit moment nog in het ziekenhuis. Deze baby is 2 maanden te vroeg geboren en eigenlijk is het een wonder dat de baby het overleeft heeft. Nu kampt ze met een luchtweginfectie, maar als het goed is komt ze deze week weer terug. Er waren nog 5 baby's in het te huis. Vorige week is er een teruggeplaatst bij de biologische vader. Twee kindjes van 7 maanden, waarvan eentje met geniaal kroeshaar. Twee van ongeveer 1 jaar en 1 van anderhalf die nog niet goed kan lopen. Maar o, wat een schatjes! Ik zou er zo een mee naar huis willen nemen. We moesten wat met ze spelen en ze even later mee naar buiten nemen. Er lopen verschillende aunties (medewerkers van het tehuis, voornamelijk vrouwen) die elk op een vaste groep staan en een fysiotherapeut bij de Bulungi's (de verstandelijk beperkte). Er is er eentje die de was doet en nog een verpleegster die de gezondheid van de kindjes in de gaten houdt. De kinderen hebben bijzonder veel ruimte om te spelen buiten. Er lopen 2 koeien, wat geiten en kippen rond op het terrein. Er staat een schommel, er ligt redelijk wat speelgoed en er staan 2 boxen waar de kinderen zich maar al te graag in verstoppen. Ze vinden het geweldig om je aandacht te krijgen en met je te knuffelen. Soms komt er nog een engels woordje uit. Je merkt dus dat de preschool zoals ze het noemen, wel degelijk zin heeft. Goeie zaak dus. Erg leuk, ik liep met een kindje en die wees naar een boom en zei: "birds!" En toen ik keek, zag ik geen birds, maar een boom vol vleermuizen die op de kop hingen haha. Erg bijzonder. Het wachten was op het eten wat erg lang duurde. Het was een wit goedje met saus en groenten. De saus rook heerlijk, het witte goedje was zo taai dat er moeilijk door heen te komen was om op te scheppen. Maarja, het is erg voedzaam en goedkoop dus wat wil je? De kinderen leken het eten prima te vinden. Vooral de babies waren goed aan het eten. Ze deden me denken aan m'n tweeling neefjes. Er zit trouwens een tweeling in het te huis. Alle tweelingen krijgen hier dezelfde naam; Weiswra en Gato, als het jongetjes zijn dan. Normaal eten de aunties ook met de lunch van de kinderen mee, maar er was dit keer niet genoeg eten. Ook weer zo'n back to reality-feit. Terwijl er in Jinja eten genoeg te krijgen is. De aunties gaan trouwens best hardhandig met de kinderen om. Het kan zijn dat ze geslagen worden wat ik vandaag gelukkig niet heb gezien. Maar als ze opgepakt worden, tillen ze de kinderen gewoon bij een arm op. Dat lijkt me nou niet echt heel prettig voor de kinderen, maar het lijkt alsof ze het wel gewend zijn. Ik ga er niet aan meewerken, ik til ze wel gewoon bij hun oksels op als ik ze op pak. Nadat de kinderen het eten op hadden, gingen ze naar bed en zat voor vandaag onze taak zo goed als erop. We zijn naar de Mainstreet gegaan, de drukste straat met winkeltjes, om wat boodschappen te doen. En echt overal word je naar binnen geroepen om te komen kijken, tot vervelends toe. Het kost ook allemaal geen drol. Een typisch Afrikaans armbandje voor 2000 shilling. Oftewel voor 60 cent. Na de boodschappen gingen we per boda terug. Even snel de kleding van vandaag wassen want de meeste kindjes zijn niet zindelijk en het rook er aardig naar urine. Alleen de kleuters gaven aan dat ze naar de wc moesten. Voor hun een normaal toilet, voor ons een gat in de grond. Hello Africa! Gelukkig in ons huisje een normaal toilet. We gaan er maar voor zorgen dat tijdens ons verblijf we niet te vaak daar naar de wc gaan. Het maakt er trouwens qua kleding niet uit of je een jongetje of een meisje bent. Iedereen draagt wel een keer roze kleding. Morgen gaan we met ze zwemmen en als ik het goed begrepen heb, dragen de jongetjes morgen ook een badpak. Ons werd aangeraden om een shirt over de bikini te dragen. Zo kunnen de kinderen niks naar beneden trekken. De Afrikanen die daar werken zijn niet gewend aan Mzungu's (of hoe je het ook schrijft) in bikini en zullen je nog meer aankijken dan normaal. Mzungu betekend blanke en hoor je hier om de haveklap. Het is echter geen scheldwoord, maar je weet wel meteen dat ze het over je hebben. Ik hoorde ook dat wanneer de kindjes buiten het te huis komen ze netjes aangekleed worden en allemaal schoentjes aan hebben. Vandaag hadden ze dat niet en zat in verschillende kleding gaten. Maar aan de andere kant, de kinderen worden snel vies en veel plassen hun eigen broek onder omdat ze niet zindelijk zijn. Waarom zou je ze dan bij huis netjes aankleden? Alleen die gaten in de kleding, was wel weer een wake-up call.
'S avonds zijn we wezen eten bij een Indiër. Errug lekker! Je bestelde een curry, ik had chicken tikka massala, en je kreeg er een speciaal soort brood bij, rijst, groentje, yoghurtsaus en nog een standaard curry. Op je eigen curry na werd alles aangevuld als dat nodig was. En wat betaal je bij het afrekenen? Welgeteld € 6,20. Echt onvoorstelbaar, zoveel eten voor zo weinig. En de bediening was nog niet eens heel traag. De algemene indruk van de Ugandezen is namelijk dat ze niet zo snel zijn. We kozen ervoor om terug te lopen door de Mainstreet. Het was al donker, maar waren met 6 mensen, dat kon dus prima. En op de een of andere manier zie je dan de werkelijkheid van Afrika. Straatkinderen die overdags slapen en 's avonds komen schooieren en lijm snuiven. Overdags slapen? Ja, want als het donker is moeten ze wakker blijven zodat ze niet ontvoerd kunnen worden. Straatkinderen worden hier namelijk opgepakt door mensen en vervolgens worden er lichaamsdelen van hun geofferd aan een dokter. Men denkt dat dat geluk brengt. De lijm is een soort drug voor hun om wakker te blijven gedurende de nacht. Ik snap waarom je als het donker is niet alleen op pad moet. Je wordt nog meer aangekeken dan normaal en er wordt nog meer tegen je gezegd dan normaal. Zal wel door de alcohol komen. Het is 's avonds in ieder geval drukker op straat dan overdag. Maar het indrukwekkendst vond ik toch wel die straatkinderen. Peter R. de Vries heeft er trouwens een documentaire over gemaakt, geen idee alleen hoe die heet. Er lopen trouwens ook wat zwerfkatten rond. En echt om de paar meter komt er een boda op je af of je een taxi nodig hebt. Volgens mij waren dit mijn indrukken van vandaag, en anders komt het er een andere keer wel erbij. Het is hier nu half 12, time to go to sleep! Ik ben erg benieuwd naar jullie reacties!

Trouwens, ik heb het blog alweer een keer bijgewerkt omdat ik wat vergeten was. Welterusten!

5 Reacties

  1. Simone:
    2 juni 2014
    Wauw Britt, wat krijg je een boel indrukken op zo'n dag! Een heel bijzonder verhaal over de kindjes in het weeshuis. Ben heel benieuwd naar de foto's. Liefs Simone
  2. Joyce:
    2 juni 2014
    Wat een indrukken op een dag! Onvoorstelbaar. En wat knap hoe je omgaat met de harde realiteit daar. Ik ben benieuwd naar de rest van je verhalen. Xxx
  3. Tessa:
    3 juni 2014
    Wauw, wat een verhaal. Wat kan je het prachtig verwoorden. Op naar dag 2, veel plezier met zwemmen. Al wat minder rood? ;) Kan niet wachten op het volgende verhaal. Liefs
  4. Maria:
    3 juni 2014
    Sommige momenten,.. kippenvel..mooi verhaal Britt iets om iedere dag naar uit te kijken. Boekje gaan schrijven..wordt een bestseller!
    Tot volgende verslag! Liefs van mij :)
  5. Kim:
    3 juni 2014
    hey meis...

    jeej wat een verhaal. en wat een indrukken. mooi geschreven. nu al benieuwd naar je volgende blog. geniet van je tijd daar zal heel snel gaan allemaal.